Stoel 61B

Er zijn van die momenten waarop je zeker weet dat God je aan het naaien is. Dat dacht ik tenminste, toen ik op stoel 61B bleek te zitten. De middelste stoel. Niet bij het gangpad. Niet bij het raam. De vent van 61A bleek een dikke man met een snor te zijn. Je weet wel, zo’n tientonner met een overhemd waar de knoopjes bijna van openspringen. Ik dacht dat de stoel naast me wel leeg zou blijven, maar blijkbaar had iemand deze vlucht op het laatste moment geboekt. Het was een mooi meisje met bruine ogen en bruin lang haar. Ze glimlachte naar me. Even hoopte ik dat ik na deze vlucht bij die ‘seks in een vliegtuig’-club zou horen. Dat ik de tieten van het meisje in mijn handen zou nemen. En dat het andere tieten waren dan die ik, tot eergisteren, vijf jaar lang had gevoeld. Maar toen we net in de lucht waren, kwam ik er niet alleen achter dat het door de walrus naast me onmogelijk zou zijn om lekker te zitten, ik wist ook dat het meisje een stiefvader had die ze liever de ogen uitkrabde, dat haar hond Bello heette en ze dus eigenlijk meer op zoek was naar een best friend forever.

Ik had The Revenant beter op het grote scherm in de bios kunnen kijken, maar in plaats daarvan keek ik op een ieniemienie schermpje hoe Leo gefuckt werd door een beer. Ik kreeg een full 3D-experience, want ik werd ondertussen gefuckt door mijn achterbuurman. Of nou ja, hij kon zijn voeten niet thuislaten. Toen Leo vijftien minuten achter elkaar had lopen puffen alsof hij het kind er niet uitgeperst kreeg, klikte ik de film weg. Op dat moment stond het meisje met de bruine ogen op. Om te schijten, ontdekte ik vijf minuten later. Ik zat zo dicht bij de wc dat mijn laatste beetje neukdrang verdween. Ondertussen bleef mijn vinger even bij een kutromantische comedy hangen. Zo’n film die jongens soms ook wel stiekem leuk vinden, een film waarvan ik zeker wist dat bitch Tanya hem had gekeken als ze wel naast me zou zitten op deze vlucht.

Het moment waarop het allemaal misging, was het moment dat mijn voorbuurman besloot zijn rugleuning naar achteren te doen. Op zich geen probleem natuurlijk, maar ik kreeg mijn wijn, die niet te zuipen was, over me heen. Ik sprong op, terwijl de man voor me blijkbaar herhaaldelijk sorry riep. Toen heb ik het op een schreeuwen gezet. Net als de hij/zij/het drie rijen voor me. Alleen is het dus wel sociaal geaccepteerd voor een baby en niet voor een volwassen man om het op een brullen te zetten. Maar wie neemt er nou een baby mee op een dertien uur durende vlucht? Een sadist, vertel ik je. Goed, de stewardess kwam aangehuppeld, maar toen ze me probeerde te kalmeren, lukte dat niet. Samengevat, en eigenlijk weet u het natuurlijk al: ik gaf die stewardess een mep. Ik heb geloof ik ook nog even aan haar haar getrokken. Het hele vliegtuig hield zijn adem in, maar vond het tegelijkertijd prachtig. De crew besloot een noodlanding te maken en hier zit ik dan. In dit stomme dagboek te pennen, omdat dat van mijn psychiater moet. Ik kap ermee. Er staat niet eens een bank in je kamer. Wat ben je dan voor psychiater?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s